مادر مرا ببخش

فرزند خشمگین و خطاکار خویش را

مادر مرا ببخش

صد بار از خطای فرزند اشک ریختی

اما لبت به شکوه من آشنا بود

بودم در این هراس که نفرین کنی ولی

کار تو از برای فرزند جز دعا نبود

پس شام های تلخ که من سوختم ز تب

تو در کنار بستر من دست به بر دعا

با چشم خوابسوز

چون شمع دیر پای

هر شب گریستی

تا صبح سوختی

شب های بس دراز نخفتی که تا فرزند

خوابد به ناز بر اثر لای لای تو

رفتی به آستانه مرگ از برای من

ای تن به مرگ داده بمیرم برای تو

نپرورده مادر هنوز به مهر

 که سیلی مرگش خواشید چهر

  مرا همچون جان تنگ در برگرفت

   مگر زندگی باز از سر گرفت

من چند سالی است که در کنار جوی آب روانم

که مبادا رازم از پرده بیرون آید

و بدانند همه

دیرسالی است به اندازه یک عمر خانه عمرم رو می جویم

و نه اون روز برسه که بوی دلتنگیم

از سینه بی دلی از پایین تا افق افلاک

تا دم پنجره خانه تو بال بزنه

آه ای دل چرا این موقع رازیست بسیار بسیار عجیب

 برون میکشی صدای نالت رو چرا ؟

پیرمردی نابینایی بر روی پله های ورودی ساختمانی نشسته بود. کلاه گرد دوره داری جلویش ، و تابلوی کوتاهی در کنارش قرار داشت که بر روی آن نوشته شده بود:

روزی خبر نگاری باهوشی از آنجا عبور می کرد ، نگاهی به پیرمرد انداخت . دید که فقط چند سکه داخل کلاه است . او نیز سکه ای درون کلاه انداخت و از پیرمرد خواست تا پشت تابلو اعلان دیگری بنویسد و پس از آن تابلو را با نوشته جدید کنار پای پیرمرد گذاشت و رفت. عصر آن روز هنگامی که خبرنگار باز می گشت، مشاهده کرد که کلاه پر از سکه و اسکناس شده است . پیرمرد که خبرنگار را از صدای پایش شناخته بود از او پرسید که برتابلو چه نوشته است، اما خبر نگار لبخندی زد و گفت: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری تغییر دادم.

رهگذران اندکی می توانستند با بی تفاوتی از کنار پیرمردی بگذرند که بر روی تابلوی کنارپایش نوشته شده بود:

امروز بهار است، ولی من نمی توانم آن را ببینم...

                                                                                                                      Amin